Wydawało mi się, że rok po rozwodzie i prawie dwa lata po przeprowadzce będę już szczęśliwą singielką o życiu tak ułożonym i stabilnym, jak budżet emeryta na końcu miesiąca. Miało być pięknie – sama na swoim, niezależna, z dziećmi na wakacjach, bez potrzeby niczego więcej niż odrobiny dobrego, życiodajnego bzykanka od czasu do czasu. Takie idealne życie, które sprzedają w reklamach środków uspokajających i abonamentów na Netflixa.
No, ale gdzie tam! Można by pomyśleć, że skoro tyle przeszłam – rozwód, przeprowadzka, sezonowe pandemie i korepetycje z zooma – to teraz w końcu wyląduję na mięciutkim obłoczku spokoju. Mogłabym teraz skupić się na tym, co osiągnęłam, i podkręcić sobie wysokie wibracje optymizmu. Ale po co psuć zabawę? Przecież tu chodzi o to, żeby było ciekawie, a życie rzadko kiedy obdarza nas dobrym scenariuszem bez dwóch durnych przeszkód po drodze.
Wczoraj z Miłoszem rozmawialiśmy o tym, dlaczego ludzie tak chętnie karmią się negatywnymi wiadomościami? Czemu łatwiej przychodzi im widzieć czarne chmury niż niebieskie niebo? Pisać katastroficzne scenariusze, podejrzewać wszystkich dookoła o najgorsze? Pytanie wisiało w powietrzu jak kurz na lampie – i tam pozostało, bo odpowiedź chyba nie istnieje. Może to naturalny instynkt samodestrukcji albo po prostu gen „dobrze, że u kogoś jest gorzej niż u mnie”, żeby poczuć się lepiej.
Tak czy inaczej, postanowiłam spełnić społeczne oczekiwania i opowiedzieć Ci, drogi czytelniku, jak wygląda życie rozwódki na co dzień. Będzie o tej nieustannej walce o finanse, o wychowawczych potknięciach, o tym, jak współpracownicy rzucają kłody pod nogi (bo przecież mało im tego życia), i o niekończącej się jeździe na oparach energii, której nawet Red Bull by nie odratował. Będzie o porażającym smutku, szerokiej samotności i dwuzasadniczych dwóch latach marazmu. A Ty? Czy już czujesz to ekscytujące mrowienie w brzuchu, to szybkie bicie serca na myśl, że zaraz zanurzymy się w tej ponurej, acz szczerej opowieści?
Już słyszę te myśli, które kłębią się w Twojej głowie, gdy czytasz te słowa — te pełne życzliwej satysfakcji: „Dobrze Ci tak, miałaś chłopa, było się rozwodzić?”, albo w wersji bardziej tradycyjnej: „A teraz płaczesz na kartce papieru, zamiast cicho siedzieć w garach, to by nic się nie stało”. No cóż, prawda jest taka, że odkąd rozstałam się z moim „dobrym facetem”, muszę sama gotować, sprzątać, zarabiać i ogarniać dzieciaki – wszystko bez magicznego zaklęcia „fairy husband”.
Ale niestety nie potrafię wymyślić więcej złośliwości pod własnym adresem, bo mój mózg konsekwentnie pracuje na innych torach. Obecnie korzysta z ciszy, która mieszka ze mną. Z tego, że nie mam już wyrzutów sumienia, bo nie jestem taką, jaką ktoś sobie mnie wyobrażał. Z poranków stanowiących bałagan według moich, nie cudzych zasad. Z leniwych dni, spędzanych na leżeniu, spaniu wtedy, kiedy czuję i potrzebuję, i pracowaniu wtedy, kiedy mam na to siły. Bez ciągłej gęstej atmosfery, niewygodnych rozmów i tłumaczenia się komukolwiek. To zdecydowanie coś, czym mogę się pochwalić, nawet jeśli nie jest łatwo utrzymać siebie i dzieci na jednej pensji.
A jakby tego było mało, mam szczęście w tej szalonej loterii życia — od mobbingującej szefowej, która specjalizuje się w przypominaniu, jaką to łaskę robi, płacąc „psi grosz”, po kreatywną pracę, w której nawet nie powąchasz kokosa, atmosfera jest średnia, a ludzie czasem jeszcze gorsi. No cóż, teraz już wiem, że „życie jest piękne” – ale bardziej jak objazdowa wyprzedaż kiepskich emocji.
Jedyny triumf, na który mogę sobie pozwolić, to to, że nie widzę już w lustrze smutnej, zmęczonej kobiety z depresyjną chmurą nad głową. Nie widzę więcej tej, która ledwo wstawała z łóżka, zmuszała się do każdego kroku, ograniczała obowiązki do minimum i bała się spojrzeć sobie w oczy. Jej oczy były morzem bezbrzeżnego smutku, a twarz szarą maską zmęczenia życiem.
Skoro ja tego już nie widzę, to znak, że nie widzą tego też moje dzieci – a to uważam za podwójny sukces. Mogę sobie teraz być tą „głupią babą”, która miała dobrego faceta i postanowiła się rozwieść. Z pensji prawie dwie trzecie płacę za wynajem mieszkania, mogę ledwo wiązać koniec z końcem, szukać perspektyw na lepsze życie, marzyć o wakacjach z dziećmi, czytać, pisać i, co najważniejsze – być sobą. Wolną. Żyć na swoich zasadach.
Wiedziałam, że będzie ciężko, ale nie sądziłam, że aż tak. Wiedziałam, że będzie warto, ale nie czułam, że aż do takiego stopnia. I może właśnie w tym jest cały sens – w tym, że mimo smutków, nękających przeciwności, braku pieniędzy i chaosu, w końcu odnajduję siebie. To życie, które jest moje, tu i teraz, niezbyt udane, ale prawdziwe. I, wbrew wszystkiemu, właśnie dlatego – cenne.
